Eduard Engel

Eduard Engel (12 listopada 1851 - 23 listopada 1938) był niemieckim historykiem literatury, filologiem, redaktorem, krytykiem literackim, pisarzem i leksykografem. Urodził się w Słupsku w rodzinie niemiecko-żydowskiej; w tym mieście uczęszczał do szkoły podstawowej i gimnazjum. Studiował indoeuropeistykę, filologię klasyczną i romanistykę w Berlinie. W 1874 roku uzyskał doktorat w Rostocku za rozprawę o składni języka starofrancuskiego. Przez wiele lat pracował jako stenograf w Reichstagu.

Zajmował się historią literatury angielskiej, francuskiej i niemieckiej oraz twórczością Goethego. Jego dwutomowa historia literatury niemieckiej ukazała się po raz pierwszy w 1906 roku, a „Deutsche Stilkunst” w 1911 roku. W latach 1879-1883 był redaktorem naczelnym czasopisma literackiego, na którego łamach publikował utwory młodych pisarzy. Pisał także o języku niemieckim i sprzeciwiał się używaniu wyrazów obcych, tworząc między innymi słowniki z propozycjami rodzimych odpowiedników. W latach 30. XX wieku naziści zakazali mu publikowania ze względu na żydowskie pochodzenie; nie wolno było również powoływać się na jego prace. Zmarł w Bornim koło Poczdamu.

Na podstawie artykułu „Eduard Engel” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.